SCARED

When I was a child, I used to be scared to ghosts and creepy, crawling things. When I was a child, I used to squeal and shout as loud as I could, so, someone could save me from the horror I was experiencing.

Then I grew up, I was still scared to ghosts and creepy, crawling things and I would still squeal and shout as loud as I could but what changed is the fact that ghosts and creepy, crawling things are not what I am scared the most.

I was scared to be alone. Alone with my thoughts. My thoughts starts from my insecurities to the horrible feeling of uncertainty of the future. I would go from depressed to overthinking of matters.

a.t.

Advertisements

HE WAS

He was my sky, my stars, my oceans

He was my breathing, my pants, my sighs

He was my habits, my feelings, my thoughts

He was my two in the morning poem

He was my dream and nightmare

He was my light and darkness

He was

a.t.

NOT WHAT I HAVE EXPECTED

When I was a little girl, that little girl who is still naive and innocent to this rotten world. I truly and honestly loved my father. To me, he’s perfect. He’s responsible, honest, dependable, understanding or that’s what I thought.

When I grew up, I can finally see through the blindfold of my childhood the reality of what my father really is. My vision to him shattered in just one single snap and I was horrified of the monster he really was.

He was everything you wanted in the good times but at the worst times, he’s the most disgusting creature.

A liar. Two faced. Hypocrite. And I shivered to the thought that I once saw him as a perfect man.

And my heart was broken that the man I once trusted shattered me in just one single snap. He should be my hero. My first love. My basis for the boy I will marry. But he was not. He became the type of guy I wouldn’t want to be in my life, the type of guy I would never wish to marry.

a.t.

LIMANG NAKATADHANA PARA SAATING DALAWA

 

Sa lawak at laki ng mundo natin, Sa dinami daming bundok at karagatan, Sa bilyong tao sa mundong ito..

..Nagkatagpo tayong dalawa. May mga bagay sa mundo na kahit anong gawin ay tinadhana talaga. Katulad sa video game na kahit anong iwas mo sa isang character ay kakalabanin mo pa rin siya kasi tinadahana siya na kalabanin mo.

At masasabi ko ang pagtatagpo nating dalawa ay isa sa pinakaunang nakatadhana saating dalawa. Magkabilang mundo tayo. Kanlungan ka, Silangan ako. Imposible sa marami pero naging posible dahil saating dalawa.

Ang pangalawang nakatadhana saating dalawa ay naging magkaibigan tayo. Ibang iba tayong dalawa. Sobra talagang iba pero kahit ibang iba tayong dalawa ay masaya ako kapag kasama ka.

Kahit hindi ko na maintindihan ang iyong pinagsasabi ay masaya pa rin ako. Kahit tignan lang kita buong araw ay sapat na yun saakin. Kahit pakinggan ko lang ang tawa mo na paulit ulit ay pwede na akong matulog ng mahimbing. Akala ko ako lang ang nakakaramdam pero hindi ko namamalayan, kumakatok ka na pala sa puso ko. At doon papasok ang pangatlong nakatadhana, nagpalagayan ng loob.

Ang pang apat na nakatadhana ang pinakamatamis sa lahat na kahit ngayon tuwing inaalala ko ay napapangiti pa rin ako. Ang pang apat ay ang nag ibigan tayo. Kumatok ka sa puso ko, pinapasok kita at ginawan kita ng kape. Pero sana hindi na lang kape ang tinimpla ko, sana juice na lang o gatas. Sana yung mas lalo pang magpapatamis sa namumuong tamis ng ating pag ibig pero ang pait ng kape ay kasing pait ng panglimang nakatadhana…

…Ang mawala ka. Pagkatapos mong ubusin ang kape ay agad ka ng lumisan. Ang sabi mo ay babalik ka na lang pero hindi ka na bumalik. Nakakatawa, dahil simple ka lamang pumasok sa puso ko pero umalis ka na sugat sugatan na ito.

Eto ang limang nakatadhana para saating dalawa na mabibilang ko lamang sa isa kong kamay dahil ang isa ko pang kamay ay hawak hawak sa pintuan ng puso ko. Nagbabakasakali na bumalik ka kasi kung babalik ka ay hindi na kita gagawan ng kape. Pero alam ko, hindi ka na babalik dahil itinadhana na hindi ka na babalik.

a.t.

PARA SA MGA NAGDADALAGA AT NAGBIBINATA, PARANG KAHAPON LANG AH.

Dati dati, mga wala pa tayong pakealam sa mga itsura natin. Bahala na kahit ang itim itim na dahil sa sinag ng araw, bahala na kahit basang sisiw na sa sobra sobrang kakalaro, bahala na kahit sugat sugat basta tuloy ang laro.
Nakakatawang isipin na noong bata tayo ay lahat ng mga utos ng mga magulang natin ay sinusunod natin kasi natatakot tayo sakanila pero ngayon…kahit umabot ng ilang oras ay ipaglalaban talaga natin kung ano ang tingin nating tama.
Parang kahapon lang, pagkain at laro lang ang iniisip natin. Yang pag ibig na yan? Malayo yan sa iniisip natin noon. Parang kahapon lang, nagtatago pa tayo sa mga magulang natin kasi natatakot tayong mapalo. Parang kahapon lang, naranasan natin ang unang pagkagusto sa isang tao. Parang kahapon lang, mga magulang pa natin ang pumipili sa mga gamit natin.
Lumipas na ang panahon, ang malalaki nating bag ay napalitan ng maliliit, ang malalakas nating hagulgol ay kinikimkim na natin. Marami ng nagbago, hindi na lamang pagkain at paglalaro ang iniisip natin. Ang dating ugali na ‘bahala na’ ay napalitan na–natuto na tayong maconscious saating sarili.
Sa sobrang rami nating ginagawa, iniisip at inaalala–mapapaisip na lang tayo na sana naging bata na lang tayo habang buhay.
Para sa mga nagdadalaga, nagbibinata, para sa mga dalaga at binata na. Let’s face the fact. Huwag na tayong magbulag bulagan pa. Nandito na tayo sa stage na kailangan mas laliman pa natin ang pag iisip natin, lawakan pa ang pag uunawa natin. Sa bawat paglipas ng isang taon, tumatanda tayo.
Nakakatakot, diba? Parang roller coaster ride lang, may mga panahon na nasa baba ka, may panahon naman nasa taas ka, minsan ang bagal, minsan ang bilis pero ang pinakaimportante: kailangan lang enjoy-in.
Kasi balang araw titigil din ang roller coaster ride dahil tapos na ito. Time’s up na.
a.t.

LITTLE GIRL, WHAT HAVE YOU DONE?

Little girl, little girl, what have you done?
Telling everyone you adored the dog. Night fell, every maid could hear the whimper of the poor dog.
Little girl, little girl, what have you done?
Telling everyone you adored the dog but putting the dog inside a coffin for hours.
Little girl, little girl, what have you done?
The dog believed that you loved her. Believed from your fake smile. Believed from your sugarcoated words, believed that you greatly adored her but you never did. Sadly, the dog was a fool and forever it would be living as a fool, believing you loved her greatly.
Little girl, little girl, what have you done?
You had leashed the dog with your strings, and forever it would always be your puppet, her ears may be open but her eyes are blindfolded, heart is caged, and mind is manipulated by a little girl’s sweetened words.
To fellow Filipinos, be careful who you idolise. One may be a rotten egg.

a.t.